Երբեք չէի պատկերացնի, որ Փարիզում աշխատանք գտնելն ավելի հեշտ կարող ա լինի, քան վարձով բնակարան գտնելը: Հո՜ տառապանք չի էս վերջինը, մի մրցակցություն, մի իրար ձեռքից փախցնել, մի անհնար ու աներևակայելի թղթաբանություն ու գնեեեե՜ր, բա ոնց: Այ մարդ, էս մեծ քաղաքում ու նույնիսկ քաղաքից դուրս մի հատ պուճուր բնակարանիկի եղածն ինչ ա, որ չեմ գտնում արդեն մի ամիս ա: Բայց դե մի քիչ էլ համբերություն ու je vais y arriver !  Բնակարան ՋԱՆ, պախկվոցիի ոչ ժամանակ կա, ոչ հավես, մինչև հոկտեմբերի վերջ քեզ ժամանակ, շուտ արա, գտնվի:

Ես երգը հեչ կապ չունի, ուղղակի սիրում եմ, էսօր մի տեսակ հա ուզում եմ լսել :)

Ուղղակի ուզում էի, որ ես երգը բլոգումս լինի :)

Փաստորեն ստացվեց էնպես, որ խոստումս բացարձակ չկատարեցի ու հիմա բլոգումս գրում եմ միայն կյանքումս մեծ, լուրջ փոփոխությունների ժամանակ:

Վերջին անգամ գրել էի պրակտիկաս սկսելիս: Իսկ երեկ պրակտիկայիս վերջին օրն էր: Ու ահավոր լավ ստացվեց, որ հենց նույն օրը համընկան պրեֆեկտուրայի համար բժկական ստուգումներս ու նոր, արդեն ոչ թե ուսանողական, այլ աշխատանքային բնակության քարտիս (titre de séjour) ստացումը: Անցած շաբաթ պրակտիկայիս պաշտպանությունն էր, էսօր նոր վերջապես ամբողջ տարվա գնահատականներս ստացա փոստով, ու թեև դիպլոմս դեռ ձեռքումս չի, ամեն դեպքում արդեն հանգիստ շնչով կարող եմ ասել, որ վեեերջ, ես մագիստրոս եմ ու երկուշաբթի օրվանից սկսելու եմ աշխատել: :) Էլ ուսանող չեեեմ, վերջ քննություններին, կուրսայիններին ու այլ չարքերին :Ճ

2 օր առաջ էլ հրաժեշտի մաղարիչատիպ երեկո էի կազմակերպել պրակտիկայիս ֆիրմայում` էստեղ շատ ընդունված ավանդույթ, ամեն առիթով կազմակերպում են, մենակ խմելու առիթ լինի :)) Հիմնական թեման տարածս 1 շիշ հայկական «Ախթամար» կոնյակն էր, որը Փարիզի մի հայկական խանութից էի առել ու պինդ-պինդ պահել էդ օրվա համար: Նախ մի քանի հոգի Վիքիփեդիան քչփորելով հայտնաբերեցին, որ մեր կոնյակը 1900 թվին Փարիզում Գրան պրի ա շահել ու արժանացել «կոնյակ» կոչվելու իրավունքին, հետո էլ Չերչիլն էնքան տպավորված ա եղել Ստալինի նվիրած «Դվին» կոնյակով, որ սկսել ա տարեկան 400 շիշ պատվիրել: Դե իրենք էլ ոգևորված համտեսեցին, բայց քանի որ ավելի թեթև խմիչքների են սովոր` գինի, գարեջուր, հազիվ էին խմում ու բոլորը նույն բանն էին ասում` համեղ ա, լավն ա, մենակ թե շատ ուժեղ ա: :)

Հիմա հետաքրքիր տրամադրություն ա մոտս` մի քիչ տխուր, որովհետև արդեն հասցրել էի ահագին կապվել պրակտիկայիս տեղի ժողովրդին, բայց համ էլ ուրախ ու նոր, լավատեսական սպասումներով լի: :)

Վերադառնում եմ բլոգիս: Էս ընթացքում շատ, շատ-շատ բաներ են եղել, շատ նոր տեղեր, նոր մարդիկ, նոր տպավորություններ ու պատմություններ: Քիչ-քիչ կպատմեմ: Կփորձեմ սրանից հետո գրել ավելի կարճ ու ավելի հաճախ ու էլ չկորել :)

Առայժմ մենակ ասեմ, որ արդեն մեկ ամիս է՝ տեղափոխվել եմ Փարիզ, պրակտիկայի եմ գնալու մինչև սեպտեմբերի վերջ, անցած տարվա պես էս տարի էլ մեր աշխատանքային թիմում միակ աղջիկն եմ, էլի գործի ժամերին նկարելու ցանկությունից ձեռքերս քոր են գալիս, ու էլի դրա փոխարեն C# եմ գրմրում, իսկ մնացած ամեն ինչն ահավոր նոր է, հետաքրքիր:

Շրջապատված եմ լիքը լավ մարդկանցով, աշխատանքային ընկերներիցս մի քանիսն ինձ շատ մոտ երաժշտական, ֆիլմային և այլ ճաշակներ ունեն, մեկն էլ Կուբիկ Ռուբիկի սիրահար է, ապրում եմ Հայ ուսանողների տանը, ուզածս պահին գնում եմ հայկական եկեղեցի, հայկական խանութ, մետրոյում պատահաբար հանդիպում եմ ձեռքիս Ազնավուրի գրքով հետաքրքված տեղաբնակ հայերի… Այսքան տեսարժան վայրեր միանգամից ու քաղաքի գիժ ռիթմի ձեռքը կրակն ընկած ու հավերժ չհերիքող ժամանակ՝ դրանք բոլորն այցելելու համար… կարճ ասած՝ բարի գալուստ Փարիզ :)